medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Jedną z grup pacjentów, u których należy zachować szczególną czujność diagnostyczną ATTR, pozostają pacjenci poddawani operacjom cieśni nadgarstka. W prospektywnym badaniu EDUCATE w Wielkiej Brytanii złogi amyloidu stwierdzono u 39% pacjentów.
HCM może się charakteryzować odmiennym przebiegiem klinicznym, przy czym wykazano, że najgorsze rokowanie i częstsze występowanie niewydolności serca występuje u pacjentów z zawężaniem drogi wypływu lewej komory.
Większość leków o działaniu wazodylatacyjnym ocenianych w badaniach klinicznych wykazuje działanie przeciwzwłóknieniowe. Dotychczas brakowało jednak jednoznacznych danych wskazujących, czy leki te poprawiają parametry czynnościowe płuc oraz zapobiegają progresji śródmiąższowej choroby płuc związanej z twardziną układową.
Omdlenie jest częstym objawem w praktyce lekarzy rodzinnych. Ocena lekarska w pierwszej kolejności obejmuje: staranne zebranie wywiadu, badanie przedmiotowe z oceną tętna oraz ciśnienia tętniczego, w tym także po 1 i 3 minutach po pionizacji, osłuchiwanie serca, wykonanie zapisu EKG.
Resekcja miąższu płucnego to nie tylko zabieg torakochirurgiczny, ale sprawdzian jakości całej opieki okołooperacyjnej – od kwalifikacji i optymalizacji chorego po strategię znieczulenia, wentylacji i analgezji. W artykule pokazujemy, jak podejście ERS/ESTS porządkuje te działania i pomaga ograniczać powikłania płucne oraz przyspieszać powrót do sprawności.
Hipotensja śródoperacyjna stanowi częste powikłanie u pacjentów poddawanych zabiegom niekardiochirurgicznym w znieczuleniu ogólnym i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań narządowych, w tym AKI. W codziennej praktyce klinicznej dąży się do utrzymania odpowiedniego ciśnienia perfuzyjnego, a jednym z najczęściej stosowanych leków wazopresyjnych jest noradrenalina.
Naukowcy z japońskiego ośrodka National Cerebral and Cardiovascular Center wykazali, że w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat nastąpiła znacząca poprawa zarówno w zakresie leczenia, jak i rokowania pacjentów z przewlekłym zakrzepowo-zatorowym nadciśnieniem płucnym.
Dokładność rozpoznania niewydolności serca przed planowanym zabiegiem operacyjnym może mieć kluczowe znaczenie dla przebiegu i bezpieczeństwa leczenia. Właściwa identyfikacja pacjentów z HF pozwala na lepsze dostosowanie strategii płynoterapii śródoperacyjnej oraz może wpłynąć na zmniejszenie ryzyka AKI, co przekłada się na poprawę wyników leczenia okołooperacyjnego.
Zaktualizowane wytyczne dotyczące okołooperacyjnej optymalizacji hemodynamicznej u dorosłych, obejmujące także planowe cięcie cesarskie w znieczuleniu podpajęczynówkowym. Dokument porządkuje docelowe wartości ciśnienia tętniczego, zasady stosowania płynów, wazopresorów i inotropów oraz rolę monitorowania w zależności od ryzyka i rodzaju zabiegu.
Badanie przeprowadzone u kobiet wykazało przewagę przezcewnikowej implantacji zastawki aortalnej nad tradycyjną metodą chirurgiczną – wyniki badania RHEIA.
